De nacht was kort. Ik ben vaak wakker geweest, mijn lichaam doet pijn en een kleine man riep in zijn dromen constant op zijn mama… Vanaf dat de wekker afloopt, is het dus strompelen naar de keuken voor – ja, inderdaad – die eerste kop koffie.
Een zachte start (met een lege brooddoos)
Het is woensdagmorgen, dus geen lunchpakketten voor de boys. Behalve voor den Tom dan. Hij komt me nog zachtjes influisteren dat ik dat voor hem niet hoef te doen, maar hij geeft tegelijk toe dat hij heel dankbaar is. Er zou anders niet veel in zijn zakske zitten, vrees ik!
Terwijl Tom zorgt voor het ontbijt van de mannen, zet ik me even mee aan tafel omdat ik me niet zo lekker voel. En dan begint mijn brein natuurlijk alle kanten op te gaan…
De mallemolen in mijn hoofd
Morgen staat er een kleine ingreep gepland voor mijn baarmoederhalscellen. We zien er niet naar uit. Het lastigste is dat Tom niet mee naar binnen mag, en laat dat nu net de mens zijn die mij altijd tot rust brengt op van die grote momenten.
Maar soit, eerst weer verder met het klaarmaken van de jongens. Thymen zijn boekentas is weer zwaarder dan hem zelf .maar alle dagen eruit halen wat je niet nodig hebt is blijkbaar meer werk . Iedereen krijgt bij het vertrekken een knuffel of een kus. Die “I love you” wordt hier nooit vergeten. Extra dankbaar voor men gezinnetje vandaag
Afleiding tussen de pakketjes
Zodra de rust in huis terugkeert, begin ik aan mijn dag met de pakketjes en de webshop. Even aan niets anders denken. Of toch nog effe wegdromen bij het feit dat we volgende week paar daagjes naar italie gaan .Kunnen we die gedachten toch nog positief draaien .
Tot snel
Liefs Karolin en Tom
lets start the day