Basketbal-overpeinzingen: Van “Had ik maar” naar “Gelukkig heb ik…”
Daar zit ik dan, op de tribune van de basketbal. Terwijl de bal over het veld stuitert en de sneakers piepen, vliegen ze me plotseling aan: de momentjes van onzekerheid.
Hebben jullie dat ook weleens? Zo van die flitsen waarbij je naar de overkant van de zaal kijkt en denkt: “Amai, had ik die benen maar” of “Was ik maar zo georganiseerd dat ik niet drie keer naar mijn auto moest lopen omdat ik weer iets vergeten ben.”
Echt waar, het zijn maar seconden hoor! Langer dan dat geef ik die gedachten geen ruimte in mijn hoofd (daar is het momenteel al druk genoeg met die brain fog van me). Maar toch, daar zit je dan tussen de andere supporters te loeren en jezelf te vergelijken.
En dan, poef… vervliegt het weer. Omdat ik besef: ik ben eigenlijk best oké. En jij ook! Stel je voor dat we hier allemaal als identieke kopieën op de tribune zouden zitten. Saaie boel, toch? Alsof je naar een wedstrijd kijkt waar iedereen in hetzelfde team speelt en niemand scoort.
Het zijn juist die rare kantjes en die hoekjes af die het leven leuk maken. Kijk naar mij: met al mijn bizarre trekjes heb ik toch maar mooi Tom aangetrokken. En hij mij! We zijn twee totaal verschillende puzzelstukjes die op de een of andere manier toch in dezelfde doos passen. Hij de nuchtere chauffeur in T-shirt, ik de koukleum met een hoofd vol watten en een webshop vol pakketjes.
Dus, de volgende keer dat ik iemand zie met perfect gestileerd haar terwijl ik hier als een verwaaide vogelverschrikker zit: ik kijk weer rustig verder rond. Want al die verschillende trekjes maken ons juist bijzonder. En hey, zolang die bal in de basket gaat en mijn pakketjes op tijd buiten geraken, is alles onder controle!
Herkenbaar? Heb jij ook zo’n “had ik maar”-momentje terwijl je ergens op de tribune zit te vernikkelen? Of ben jij juist diegene naar wie ik zit te staren? Laat het me weten in de reacties!
Grts Karo-Line
